Plantowanie i terasowanie

Plantowanie polega na wyrównaniu terenu
do określonej płaszczyzny poziomej
lub równomiernie nachylonej. W
przeciwieństwie do tego trasowanie
oznacza schodkowe uformowanie np.
istniejącego zbocza lub skarpy nasypu.
W obu przypadkach jest ta sama metoda
pracy .

Plantowanie sposobem ręcznym opłaca
się tylko przy mniejszych terenach (do
1000 m2), gdy jest trudno dostępny
(np. na zboczu, za budynkiem) lub gdy
trzeba przerzucić nieznaczne ilości gruntu
We wszystkich innych przypadkach
plantowanie terenu należy wykonywać
spycharką.
Plantowani* w poziomie (rys. 257)
zaczynamy od zastanowienia się, jak
najprościej rozwiązać zadanie. Przemieszczanie
dużych mas ziemnych wymaga
wiele czasu i energii. Dążymy
więc do tego, aby przy możliwie małym
wysiłku osiągnąć jak najlepszy efekt.
Najlepiej byłoby, gdyby grunt ukopany
w jednym miejscu mógł być przewieziony
na swe ostateczne miejsce. Jeżeli
to nie jest możliwe (np. w przypadku
ziemi urodzajnej), składowisko pośrednie
należy urządzić przynajmniej w centralnym
punkcie, aby nie było potrzeby
dokonywania objazdów.
Ostateczna wysokość terenu musi być
starannie wytyczona. Najpierw trzeba
określić średnią wysokość terenu. Rozpoczynamy
od wbicia palika drewnianego.
Służy on jako punkt odniesienia
dla dalszych palików, wbijanych w odstępie
2 - 3 m, i do sprawdzenia poziomu
za pomocą poziomnicy i laty murarskiej
Można postępować w ten sposób, że
wierzch palika oznacza ostateczną powierzchnię
terenu. W praktyce jest lepiej
paliki tak wbijać, aby ich wierzch był
10-20 cm ponad przyszłym poziomem
terenu. Dzięki temu można je potem
łatwiej odnaleźć, gdy trzeba będzie je
wyciągać.

Darninę przed plantowaniem należy
zdjąć Staranne wycinanie i zwijanie
lub układanie płatków warstwami opłaca
się tylko wtedy, gdy nie będziemy
terenu obsiewać trawą. W przeciwnym
razie darniną kompostujemy. Przy głębokim
plantowaniu ziemia urodzajna
musi być zdjęta, zsypana w jednym
miejscu i po splantowaniu terenu znowu
rozmieszczona.
Wyrównywanie pochyłego terenu rozpoczynamy
od zbicia gwoździami prostych
krzyży niwelacyjnych. Po wbiciu
na właściwą wysokość pierwszego krzyża
(przewidywana pochyła linia terenu)
wyznacza się wysokości wszystkich pozostałych
krzyży celowaniem przez pierwszy
krzyż i przez łatę niwelacyjną
(z podziałem 10 cm) ustawioną na
przedłużeniu linii celowania')
Bezpośrednio obok krzyży wbija się
paliki, na które przenosi się wymierzoną
wysokość. Na prawo i na lewo od tego
ciągu punktów wysokościowych zakładamy
sieć palików, posiłkując się
poziomnicą i łatą murarską.
Tarasowanie na zboczu. Stosujemy
tu kombinacją obu omówionych metod.
Pracę rozpoczynamy od najwyższego
punktu. Nie musimy wtedy transportować
większych ilości gruntu pod górę.
Ponieważ skarpy zajmują dużo miejsca.
Opłaca się w niektórych przypadkach
założenie murków oporowych (str. 332).
Suche murki z kamieni łamanych są
układane warstwami. Po położeniu każdej
warstwy natychmiast przestrzeń za
murkiem wypełnia sią 'gruntem. Przy
tym trzeba uważać, aby do tego celu
używać możliwie przepuszczalnego materiału
(otoczaki, kamienie, żwir itd.).
Murki betonowe możemy obciążać dopiero
po stwardnieniu betonu.