Prace przy ścianach piwnicznych

Najwięcej kłopotów nastręczają ściany
piwniczne przepuszczające wilgoć. Piwnica
z takimi ścianami nie nadaje się ani
na skład zapasów, ani na adaptację.
W pewnym stopniu można przeciwdziałać
wilgoci ścian piwnicznych nawet
własnymi środkami. Dopiero po rozwiązaniu
tego problemu można pomyśleć
o wykończeniu piwnicy.
Zazwyczaj woda może dostawać się
do środka w dwóch przypadkach: jeżeli
brak izolacji poziomej w murze piwnicznym
(powinna to być warstwa
papy na wysokości mniej więcej podłogi
piwnicy) lub gdy izolacja ta jest
źle wykonana; woda z gruntu może
podsiąkać w górę w murze piwnicy na
zasadzie włoskowatości.
Zakładanie izolacji. W budynkach
niepodpiwniczonych izolację poziomą
muru umieszcza się 15-40 cm nad poziomem
terenu. Izolacja taka składa się
z 2 warstw papy sklejonych lepikiem
na gorąco i oczywiście od spodu przyklejonych
do muru.
W budynkach podpiwniczonych układamy
dwie izolacje poziome w murze:
pierwszą na ławie fundamentowej
(mniej więcej na poziomie posadzki
piwnicy), drugą tuż pod stropem nad
piwnicą (jednak nie bliżej niż 5 cm od
stropu), a ponadto izolację pionową po
zewnętrznej stronie muru. Wykonywanie
izolacji pionowej z użyciem gorącego
lepiku jest kłopotliwe i wymaga
ostrożności (niebezpieczeństwo poparzenia
się), dlatego łatwiej jest stosować
do tego celu masy izolacyjne na zimno,
jak Abizol R (do zagruntowania tynku)
oraz Abizol P (do 2- lub 3-krotnego
powleczenia, tj. właściwej izolacji).
Izolację pionową na gorąco można wykonać
tylko na zupełnie wyschniętym
podłożu. Natomiast przy masach na
zimno dopuszcza się podłoże niezupełnie
wyschnięte.

Aby wykonać izolację pionową, trzeba
odsłonić mur piwniczny aż do górnej
krawędzi fundamentu. Wykop powinien
mieć u dna szerokość minimum 50 cm,
a nachylenie skarpy wykopu powinno
gwarantować, że ziemia nie zasypie
pracującego. Słabą zaprawę ze spoin
w murze wykuwa się wąskim przecinakiem,
ścianę oczyszcza twardą szczotką,
spoiny wypełnia zaprawą cementowo-
-wapienną 1 :16 wciskając ją tam mocno
kielnią. Otrzymaną w ten sposób
gładką powierzchnię powleka się lepikiem.
Zamiast wypełniać spoiny jedną
po drugiej, można całą ścianę otynkować
Powinien to być tynk rapowany,
cementowo-wapienny 1:1:6, tj zagładzony
kielnią. Po wyschnięciu i stwardnieniu
izolacji pionowej wykop zapełnia
się ziemią warstwami, każdą warstwę
dobrze ubijając. Ziemia nie może zawierać
kamieni ani gruzu, które mogą uszkodzić
izolację.

Izolacja podłogi piwnicznej, która jest
oczywiście konieczna, powinna być połączona
z dolną izolacją poziomą muru
przez sklejenie na zakład. Aby papa
w miejscu wywinięcia nie pękła, w tym
miejscu wyrabia się wyokrąglenie z zaprawy
(pociągając wzdłuż butelką)
Jeżeli zauważymy, że woda spadająca
np. z okapu nawilgaca mur piwniczny,
należy cokół na całej przestrzeni — licząc
od górnej izolacji poziomej aż do ok
10 cm poniżej powierzchni terenu —
wyłożyć elementami wodoszczelnymi
(płytki klinkierowe, twardy kamień naturalny)
na mocnej zaprawie cementowej
albo też pokryć tynkiem wodoszczelnym
z zaprawy cementowej 1:3 lub
1:4, do której dodano domieszkę uszczelniającą
Plastibet lub Murosan B
wg wskazówek podanych na opakowaniu
tych domieszek Połączenie izolacji
pionowej muru piwnicznego z wykładziną
cokołu jest zapewnione przez to,
że izolacja ta sięga do powierzchni terenu.
Do przeciwwilgociowego uszczelniania
powierzchni muru piwnicznego od wewnątrz
(rys. 247) można użyć preparatu
opartego na kwasie fluorokrzemowym
(w RFN „Kiesol"). Preparat ma konsystencję
gęstej przezroczystej cieczy. Wnika
on w pory betonu lub muru ceglanego,
powodując tam w drodze chemicznej
wytworzenie się bardzo trwałych
i szczelnych połączeń mineralnych (tlenek
lub krzemian wapnia) w warstwie
o głębokości 7-10 cm.

Po oczyszczeniu powierzchni muru ze
starej farby i dobrym nawilżeniu wodą
rozsmarowuje się na niej lub obficie
natryskuje preparat fluorokrzemianowi,
a następnie powleka zaczynem cementowym.
Czynności te powtarzamy
trzykrotnie (3 warstwy preparatu, dwie
warstwy zaprawy cementowej). Metodą
tą można uszczelniać posadzki cementowe
w piwnicach, balkony, baseny itd.

Preparatu fluorokrzemianowego można
też użyć do wytworzenia brakującej
izolacji poziomej w celu zatrzymania
ruchu wilgoci z muru piwniczego w górę.
W tym celu na odcinku między poziomem
terenu a poziomem stropu piwnicznego
wierci się otwory 0 3 cm co 15
cm.. Wnętrze otworów oczyszcza się
strumieniem wody z węża, następnie
napełnia 2 lub 3 razy preparatem aż do
jego wsiąknięcia, a w końcu zapełnia się
otwory zaprawą cenentową 1:3.
Drewniana ścianka działowa w piw
ntcy jest najbardziej właściwa, jeżeli
trzeba piwnicę podzielić np między
kilku użytkowników Najdogodniejsza
jest zazwyczaj ścianka z łat, gdyż światło
przenika przez nią dość dobrze i w po
mieszczeniach oddalonych od okna nie
musi stale byc włączane światło elektryczne.

Najpierw trzeba ustalić, w jaki sposób
piwnicę można podzielić Uwzględniamy
przy tym zarówno położenie istniejących
drzwi wejściowych, jak i miejsca
przyszłych drzwi z listew Należy po
myśleć o dostępie do okna (możliwość
wietrzenia, nie zasypywać węglem lub
drewnem) oraz do instalacji (gazo
mierz, wodomierz, skrzynka rozdzielcza
prądu elektrycznego)*.
Zarys ścian zaznaczamy na podłodze
za pomocą sznura i kredy, z jednoczesnym
zaznaczeniem miejsca słupków.
Odstęp od słupka do słupka nie powinien
przekraczać 150 cm. Zaznaczamy
tez drzwi oraz połączenia ze ścianami.
Na tej podstawie można obliczyć ilość
potrzebnego materiału. Można też wykonać
dokładny rysunek w skali i na jego
podstawie sporządzić zestawienie przekrojów
krawędziaków drewnianych. Na
słupki stosuje się łaty 8 * 8 cm. Słupki
łączy się ze sobą dwoma ciągami listew
poziomych: jeden ok. 30 cm nad podłogą,
drugi tyle samo poniżej sufitu (grubość
listew 6 * 3 cm). Do pionowego
listwowania wystarczą przekroje 5*2,5
lub 4 x 2 cm, przybijane w odstępach
równych ich szerokości.
Praca zaczyna się od ustawienia słupków.
Przycinamy je prawie do wysokości
pomieszczenia (8-10 mm mzsze). W
celu uzyskania złączy z listwami poziomymi
należy wykonać w słupkach wcięcia
odpowiadające szerokości i grubości
listew. Słupki w miejscu przyłączenia
ścianki do ścian piwnicznych nacina się
do połowy szerokości słupka, pozostałe
(tzn. pośrednie) — na całej szerokości.
Aby nacięcia znalazły się na jednakowej
wysokości, zaleca się słupki
położyć równo jeden obok drugiego
i narysować na nich „jednym ciągiem"
położenia górnych i dolnych listew poziomych.
Stąd przenosimy węgielnicą
(kątownikiem ciesielskim) linię cięcia na
lewy i prawy bok słupka. Następnie
ustawiamy teraz słupki. Pionujemy je
poziomnicą i zaklinowujemy najpierw
prowizorycznie płaskimi klinami drewnianymi
(albo wszystkie u góry, albo
wszystkie u dołu). Do ich ostatecznego
umocowania można uzyć kątowników
stalowych, które przymocowuje się
wkrętami do klocków osadzonych w
stropie. Najlepszy sposób — to umocowanie
na „wąsy"1) i zacementowanie
w stropie. Wystający płaskownik przyśrubowuje
się do krawędziaka.

Osadzenie słupków jest najtrudniejszą
częścią tych robót. Następnie należy
przybić listwy poziome, oczywiście dokładnie
odmierzone Pionowe listwy
przycina się tak, aby u góry i u dołu pozostawał
luz 5 cm. Przy przybijaniu
ustawiamy je na luźnej lezącej listwie
o tejże grubości, na której są zaznaczone
odstępy listew pionowych.
W celu dokładnego zachowania bocznego
odstępu listew podczas przybijania
wkłada się za każdym razem taką
samą listwę między listwę przybitą
a przybijaną. Mimo to zaleca się sprawdzenie
pionowości co piątej listwy za pomocą
poziomicy, gdyż listwy nie zawsze
mają dokładnie równoległe krawędzie
Opisana konstrukcja słupków i poziomych
listew po niewielkich przeróbkach
może być użyta jako podłoże dla desek
opierzających, ściśle układanych jedna
przy drugiej.