Płytki i rulony dywanowe

Materiał wykładziny dywanowej w
równym stopniu decyduje o jej twardości,
co sposób układania, istnieją trzy
metody produkcji dywanów:
Dywany tkane. Jest to klasyczna metoda
zaczerpnięta ze Wschodu, stosowana
także dziś w produkcji wszystkich wy
wysokowartościowych dywanów. Jednak
jest najdroższa. Dywany tkane muszą
być układane w stanie napiętym. Produkcja
w postaci płytek nie jest spotykana.
Dywany igłowe. Pasma włókien są
wszyte w tkaninę i dodatkowo umocowane
w tkaninie za pomocą lateksu
kauczukowego. Układane przez napinanie
lub przyklejanie, także do nabycia
w postaci płytek.

W czasie produkcji powstaje runo pętelkowe,
które może tak pozostać (faktura
boucló) lub zostaje przystrzyżone (faktura
welurowa; rys. 244).
Dywany igłowane*). Przez bardzo gęste
igłowanie wkładki z tkaniny jutowej
następuje wzajemne splątanie się włókien.
Dodatkowe związanie się włókien
zapewnia impregnacja materiału żywicami
syntetycznymi. Materiał ten doskonale
nadaje się do podłóg, także w postaci
płytek. Idealny materiał do pracy
własnymi siłami, także w postaci płytek
samoprzylepnych.

Dywany tkane, igłowe i igłowane mogą
być wytwarzane z najprzeróżniejszego
surowca. Klasycznym surowcem jest
wełna: ciepła dla nóg, pochłaniająca
dźwięki, elastyczna przy chodzeniu.
Sierść kóz, cieląt i wołów jest odporna na
ścieranie, trwała i sprężysta Włókna
sztuczne spotyka się coraz częściej:
są odporne na uszkodzenia i ścieranie,
niewrażliwe. Są dywany z jednego surowca,
są też z mieszaniny kilku, np.
wełna — włókno sztuczne lub wełna —
twarda sierść. Dzięki temu można osiągnąć
szereg korzystnych właściwości
równocześnie.

Przy układaniu płytek dywanowych
podkład powinien być dobrze przygotowany.
Wymagania co do
gładkości podkładu nie są jednak tak
ostre jak przy płytkach z tworzyw sztucznych.
Im grubsza jest wykładzina, tym
mniej przebijają przez nią nierówności
podkładu. Dodatkową zaletą jest łatwość
zdejmowania i wymiany poszczególnych
płytek. Naturalnie jest też
możliwe trwale przyklejenie płytek.
Są w handlu takie dywany igłowane,
które tylko układa się luźno bez przykle-
jania, są tez takie, przy których zaleca
się umocowanie brzegów obustronnie
klejącymi taśmami samoprzylepnymi. Inne
fabrykaty muszą być znowu przyklejane
na całej powierzchni papierem
obustronnie samoprzylepnym Są tez
płytki dywanowe samoprzylepne, które
bez trudu można zdejmować i wymieniać
Są tez w sprzedaży płytki, które
producent zaleca przylepiać na całej powierzchni
specjalnym klejem.

Wydaje się, ze nawet te płytki, których
producent nie kaze przylepiać warto
umocować na brzegach taśmą obustronnie
samoprzylepną Natomiast nie
zalecamy majsterkowiczowi przylepiania
płytek na stałe.
Układanie i przycinanie płytek wykonujemy
według zasad podanych przy posadzkach
z PCW (str. 269) Wyznaczamy
skrzyżowanie dwóch osi, płytki układamy
od środka ku ścianom Płytki przy
ścianach przycinamy ostrym nożem za
pomocą liniału stalowego lub nożyc.
Płytki powinny do siebie dobrze przylegać,
lecz. bez wzajemnego ściskania.
Przy przyklejaniu płytki trzeba mocno
dociskać (uzyć wałka do ciasta lub
butelki)

Układanie dywanów (rys 245) wykonuje
się, zależnie od ich rodzaju
i żądanego stopnia przymocowania,
następującymi sposobami.
Napięcie. Sposób ten stosuje się tylko
przy cennych dywanach. Krawędzie dywanów
należy przymocować na gwoździe
z równoczesnym napinaniem. Układanie
sposobem napięcia musi być
bezwzględnie dokonane przez fachowca.
Przyklejenie. Całą powierzchnię przykleja
się odpowiednim klejem.
Luźne rozłożenie. Jest możliwe w mniejszych
pomieszczeniach. Przykleja się
tylko styki, jak również „miejsca potykania
się" (np. pod drzwiami), za pomocą
taśmy obustronnie samoprzylepnej
Spodnia warstewka z tworzywa piankowego
zapobiega poślizgowi dywanu.
Wykładziny dywanowe należy przetrzymać
przez noc w pomieszczeniu, gdzie
będą układane. Rulony rozkłada się tak,
aby wszystkie miały włos pochylony
w jednym kierunku. Jest to ważne
zwłaszcza przy dywanach igłowych typu
welur, gdyz w przeciwnym razie dwa
sąsiednie rulony wykazywałyby różny
odcień.

Rulony powinny być układane kierunkiem
runa ku oknu
Przed położeniem rulony trzeba przyciąć
wg wymiarów pokoju. Przy dywanach
igłowanych robi się to nożem przy liniale
stalowym lub nożycami, nie patrząc na
strukturę. Dywany boucie lub welurowe
najlepiej ciąć nożycami między dwoma
rządkami włókien. Najdokładniejsze cięcie
otrzymamy wtedy, gdy dywan odwrócimy
i ze spodniej tkaniny wyjmiemy
jedną nić runa. W przeciwieństwie do
rulonów z tworzyw sztucznych dywany
należy przyklejać rozpoczynając od
spoin (po precyzyjnym rozłożeniu), gdyż
dzięki temu najłatwiej jest wyrównać
niewielkie różnice w pasowaniu rulonów.
Rulony odwija się do połowy, następnie
powleka podkład dla danej partii
odpowiednim klejem i rozwija tam rulon.
Spoiny zaraz trzeba sprawdzić, czy są
dobrze przyklejone, i tak jak wszystkie
pozostałe powierzchnie — dobrze przy
cisnąć Nie można dopuścić, aby plamy
kleju zaschły na dywanie, lecz od razu
trzeba je usunąć (np spirytusem) Pozostałą
część rulonu należy przyklejać
tą samą metodą, a następnie dywan na
obwodzie umocować listwą podłogową
(przybijaną na gwoździe).

W przypadku drzwi bez progów krawędź
dywanu chronimy listwą metalową lub
z tworzywa sztucznego. Jeżeli dywan
jest bardzo gruby, może okazać się konieczne.
urządzenie do unoszenia drzwi.