Przygotowanie podkładu pod posadzki z tworzyw sztucznych i dywanowe

Jak powiedziano przy malowaniu, żadna
powłoka malarska nie może być lepsza
od swojego podkładu. To samo dotyczy
wykładzin podłogowych z tworzyw
sztucznych wszelkich rodzajów i zestawów
az do dywanów włącznie.
Praktyczna trwałość wykładziny podłogowej
zależy nie tylko od rodzaju jej
materiału, ale w równie dużym stopniu
od właściwości podkładu.

Podkładami w nowych budynkach
są z reguły gładkie warstwy gładzi
(zaprawy) cementowej, zwanej czasem
przez rzemieślników ..szlichtą" (jeżeli
taka warstwa spoczywa na izolacji
dźwiękowej, nazywa się „pływającym
podkładem"), lub też surowe powierzchnie
betonowe (stropy żelbetowe).
Wskazówki dotyczące przygotowania podkładu.

Gładź cementowa. Czysto zamieść,
ewentualne uszkodzenia wyrównać
szpachlówka i przeszlifować.
Nierówny podkład cementowy pod wykładziny
z tworzyw sztucznych można
wygładzić specjalną masą o nazwie
Klutex. Jest to proszek szaro kremowy,
który rozrabia się w wodzie w proporcji
ok. 1 kg proszku na 1/2 I wody Klutex
stosuje się na podłożach betonowych
oraz drewnianych, także jako podkład
pod lamperie w podrzędnych pomieszczeniach.
Jest pakowany w workach
papierowych po 50 kg. Przygotowana
porcja masy musi być zużyta najpóźniej
w ciągu pół godziny.

Uwaga: świeża zaprawa wymaga długiego
czasu wysychania (6-10 tygodni).
Przyklejanie do niezbyt wyschniętej
zaprawy jest nieskuteczne.

Surowa powierzchnia betonowa. Należy
bezpośrednio na niej wykonać podkład
z gładzi cementowej albo położyć na
niej „pływający podkład"2).
Podkładami w starych budynkach
są najczęściej drewniane podłogi z desek.
Mogą być nimi również: parkiet,
linoleum, okładzina z tworzywa sztucznego,
szpachlowa masa z tworzywa
sztucznego, skałodrzew lub lastryko.
Podkład z desek. Przy dość dobrze zachowanych
podłogach z desek wystarczy
przybić lepiej luźniejsze deski
(lub przyśrubować), resztki pasty woskowej
zmyć gorącym roztworem wody
z sodą, a wszelkie nierówne miejsca
zaszpachlować (potem dobrze przeszlifować,
ewentualnie kilka razy szpachlować
i szlifować). W wielu wypadkach
jest to jednak półśrodek i niektórzy zalecają
pokrycie starych podłóg płytami
wiórowymi.

W celu stworzenia płytom wiórowym
dobrego podłoża także konieczne jest
wyrównanie większych nierówności
(spaczone deski, zapadnięte legary podłogowe)
szpachlówka i wstawkami
z listew. Następnie przyśrubowuje się
lub przykleja płyty wiórowe, zostawiając
szczelinę (na rozszerzanie się) na obwodzie
pomieszczenia.
Bardziej zaleca się położyć na starą
podłogę płytę pilśniową twardą, oczywiście
przyklejoną. Przed położeniem
takiej płyty wyrównujemy powierzchnię
starej podłogi za pomocą masy szpachlowej
(np fabrycznie gotowej szpachlówki
emulsyjnej) zmieszanej z trocinami
lub kredą. Przyklejenie posadzki
z tworzywa sztucznego do samej po szpachlowanej
powierzchni — bez płyty
pilśniowej — nie da efektu, gdyz sama
masa szpachlowa szybko pokruszy się
i popęka.

Podkład z parkietu Upewnić się, czy
wszystkie deszczułki są mocno osadzone
Szczeliny, pęknięcia i mniejsze nierówności
zaszpachlować, potem przeszlifować.
Podkład z linoleum. Zmyć wodą z sodą,
aby usunąć resztki wosku. Stare miejsca
zastąpić nowymi wstawkami z linoleum
lub wyciąć je, a ubytki wypełnić szpachlówka.
Luźne miejsca ostrożnie przybić
i po szpachlować.

Podkład z tworzywa sztucznego (także
„płynnej masy szpachlowej") Zmyć
gorącą wodą z sodą, uszkodzone miejsca
zaszpachlować i przeszlifować
Podkład ze skałodrzewu lub lastryko
Ewentualne resztki wosku usunąć gorącą
wodą z sodą, uszkodzone miejsca
zaszpachlować i przeszlifować

W pomieszczeniu niepodpiwniczonym
wystarczy przygotowanie powierz-
chni jednym z wyżej wymienionych
sposobów tylko wtedy, jeżeli przed
się weźmie się wystarczające środki ochrony
przed wilgocią.
Podłoga na podłożu betonowym znajdującym
się na gruncie powinna mieć
izolację przeciwwilgociową (dwa razy
papa przyklejona do betonu, wywinięta
w górę na ściany). Na to przychodzi
izolacja cieplna w postaci np. dwu
warstw płyty pilśniowej miękkiej lub
jednej warstwy płyty styropianowej 2
cm, lub płyty wiórkowo-cementowej
5 cm. Na izolacji cieplnej z kolei należy
ułożyć gładź cementową. Jeżeli izolacja
ta jest niechłonna (styropian),
gładź możemy rozścielać na niej bezpośrednio.
W przypadku jednak płyty
pilśniowej czy wiórkowo-cementowej
najpierw trzeba położyć papę (bez
przyklejania), a na tym dopiero gładź.
Zamiast papy może być folia polietylenowa.
Do gładzi, która jest podkładem
posadzki, przykleja się np. deszczułki,
płytki PCW itd.

Opisane rozwiązanie nazywa się ,,pływającym
podkładem" Nie jest ono
obowiązujące we wszystkich przypadkach;
np. deski podłogowe Bar (lub
zwykłe deski, lecz zaopatrzone w pióro
i wpust) mogą być kładzione bezpośrednio
na izolacji cieplnej (tj. płycie
pilśniowej miękkiej).
Przy zwykłych metodach wykonywania
izolacji przeciwwilgociowej suchą
i gruntownie oczyszczoną powierzchnię
betonową najpierw gruntuje się specjalnym
roztworem asfaltowym do gruntowania.
Na to trzeba położyć na
krzyż 2 warstwy papy asfaltowej izolacyjnej
(bez posypki), przyklejając ją
lepikiem asfaltowym na gorąco. Styki,
na zakład 10 cm, muszą być szczególnie
starannie sklejone. Przy ścianach papę
zawija się co najmniej 5 cm w górę.
Wreszcie całą powierzchnię smaruje się
jeszcze raz lepikiem asfaltowym.
Izolacja cieplna musi się składać z płyt
z materiałów wytrzymałych na ściskanie,
które kładzie się ściśle, bez spoin,
jedna koło drugiej, na powłoce asfaltowej.
Zaleca się położyć na to papę asfaltową
izolacyjną lub folię polietylenową.
Na tym można już położyć legary podłogowe.