Ścianki ażurowe i ścianki działowe

Wielkie lub niekorzystnie ukształtowane
pomieszczenia można ulepszyć pod
względem funkcjonalności przez zastosowanie
oddzielnych kącików, np. do
jedzenia lub do pracy. Przy wszelkich podziałach
tego typu chodzi o to, aby
ścianka ażurowa wydzielająca daną
część pomieszczenia harmonizowała z
ogólnym wyglądem pokoju. Ściankę
ażurową można skonstruować zarówno
jako prostą i nie rzucającą się w oczy,
jak i silnie zaakcentowaną. Jednak zawsze
musi ona pozostać ..delikatna", ponieważ
nie ma ona oddzielać pewnych
części pomieszczenia, lecz tylko je wydzielać.
Całkowite oddzielenie jest zadaniem
lekkiej ścianki działowej, która może
i powinna zastąpić ścianę murowaną.

Środkami będącymi do dyspozycji majsterkowicza
można je zbudować na
różne sposoby, prostą, obłożoną jedynie
płytami wiórowymi, bardziej wymyślną,
o okładzinie z desek struganych, czy
też szklaną, przepuszczalną dla światła.
Proste ścianki ażurowe można na
przykład wykonać w postaci układu
pionowych deszczułek (rys. 230) o ostruganej
powierzchni (ok. 10*2,2 cm).
Połączenie z podłogą stanowi podwalina
1 0 * 3 cm z wycięciami, w które
wystarczy deszczułki tylko wsunąć Do
połączenia z sufitem wystarczy listwa
6 * 3 cm, którą także trzeba zaopatrzyć
w wycięcia. Deszczułki mogą być od
siebie odsunięte na ok. 10 cm.
Do tego samego celu służy prosta
ścianka z deszczułek poziomych. W tym
celu bierze się lekkie profile stalowe
(wyginane z blachy stalowej), puste
w środku, o przekroju 4 0 * 1 5 mm lub
5 0 * 2 5 mm — jako słupki. Przycinamy
je dokładnie według wysokości pomieszczenia
pomniejszonej o 7 mm.

W celu zapewnienia przymocowania
słupków należy do sufitu przyśrubować
obok siebie dwie równej wielkości
podkładki ze sklejki o grubości 14 mm,
których wielkość równa się wewnętrznej
pustce w profilu stalowym. Do podłogi
przyśrubowujemy również dwie podkładki
tej samej wielkości ze sklejki
grubości 6 mm, dokładnie w pionie
poniżej podkładek sufitowych. W czasie
zakładania profile stalowe nasuwa się
najpierw na jedną z podkładek sufitowych,
a potem na podkładkę podłogową.
W rezultacie słupki są osadzone
mocno i nieprzesuwnie, choć w razie
potrzeby można je bez trudu wyjąć.
Słupki powinny być zaopatrzone w otworki
na wkręty, którymi należy przyśrubować
deszczułki strugane (ok. 8*
*1,6 cm) po obu stronach słupków.
Pomiędzy deszczułkami przyjmuje się
jednakowe odstępy (prześwity) 2-
6 cm. Odstępy te można nawet zwiększyć
do szerokości jednej deszczułki
i wtedy deszczułki po przeciwnej stronie
są przestawione względem pierwszych,
aby zakrywały prześwity. Taki układ daje
wrażenie stosunkowo szczelnego.
Inna możliwość wykonania ścianki ażurowej
to konstrukcja w postaci ram wypełnionych
plecionką drewnianą lub szkłem.

Użytkowe ścianki ażurowe łączą
funkcję optycznego wydzielania przestrzeni
z funkcją półki do przechowywania
książek, ceramiki, kwiatów lub pamiątek.
Najprostsza konstrukcja (rys.
230) nawiązuje znowu do ścianki z pionowych
deszczułek. Mianowicie pionowe
deski, dość masywne, przyśrubowuje
się za pośrednictwem kątownika
stalowego do sufitu. Kątownik ten
potem malujemy odpowiednio do koloru
sufitu. Przy dokładnym wykonaniu
przymocowanie desek do podłogi nie
jest potrzebne, choć daje większą stabilność
ścianki.

Same półki wykonuje się z płyt stolarskich
grubości 22 mm, które albo powinny
być dostosowane wyglądem do
desek pionowych, albo też powinny
się od nich zdecydowanie odcinać.
Płyty mogą być fornirowane lub pomalowane.
Półki wsuwa się w wycięcia
w pionowych deskach, głębokości ok.
6 mm. Jeżeli dopasowanie jest dokładne,
sklejanie jest zbędne.
Bardzo żywo wygląda ścianka ażurowa
zmontowana z gładkich ramowych
skrzynek jednakowej wielkości, mająca
charakter regałów. Otwarte ramy (z fornirowanych
płyt stolarskich grubości
19 mm, szerokości i wysokości ok.
40 cm, głębokości 25 cm) mogą przeplatać
się z zamkniętymi skrzynkami
(tylna ścianka i drzwiczki fornirowane
odmiennie niż rama). Ramy i skrzynki
układa się jak klocki dziecięce jedna na
drugiej i obok siebie, łącząc je za pomocą
kołków drewnianych jednostronnie
osadzonych na klej.

Najprostsza ścianka działowa składa
się z płyt stolarskich grubości 40 mm,
przyciętych dokładnie wg wysokości
pomieszczenia. Płyty wypełniają przestrzeń
między podłogą a sufitem; są
umocowane z obu stron za pomocą
listew. Pionowe styki płyt mogą być
tępe, tj. połączone tylko na pióro obce
ze sklejki, wchodzące w nacięcia w obu
płytach, lub też ześrubowane na zakładkę.
Na stykach można przyśrubować
listewki kryjące. Można również
przymocować do podłogi i sufitu po
jednej łacie 4 x 4 cm (na klocki i wkręty
metalowe). Pomiędzy tymi latami
umieszcza się płyty. Następnie po obu
stronach przybija się listwy kryjące (ok.
6 0 x 1 5 mm), które zakrywają nie tylko
wspomniane laty, ale też styki, a ponadto
zapewniają dobre umocowanie płyt.
Zamiast płyt stolarskich można posłużyć
się płytami warstwowymi z kilku
płyt izolacyjnych lub płytami z rdzeniem
izolacyjnym i obustronnym pokryciem
płytami pilśniowymi twardymi.
Szkieletowa ścianka działowa wymaga
większej wiedzy rzemieślniczej:
składa się ona ze szkieletu z łat ( 6 »
x 4 cm) po obu stronach obitego deskami
profilowanymi. Najpierw wzdłuż dokładnie
wytyczonej linii przykręca się
(wkrętami do klocków) łatę sufitową,
a potem dokładnie pod nią podwalinę
na podłodze. Z kolei dopasowuje się
i przybija słupki (rys 2 3 1 ) .
Odstęp słupków zależy od grubości
desek opierzających. W pokazanym
przykładzie użyto desek 14 mm; wystarczy
wtedy odstęp słupków 1 m.
Dla opierzenia grubości 6 - 8 mm (płyty
stolarskie, wiórkowe, sklejka itp.) odstęp
słupków musiałby być 40-50 cm.
Opierzenia grubości 8-10 mm wymagają
słupków oddalonych od siebie
0 50-80 cm. Dodatkowe słupki lub
rygle są potrzebne wtedy, gdy ścianka
ma być zaopatrzona w drzwi lub w świetliki.

Jeżeli zamierzamy położyć deski opierzające
pionowo, trzeba pionowe słupki
zastąpić poziomymi ryglami. Przy normalnej
wysokości pokoju powinny być
przynajmniej dwa rygle. Wyższe pokoje
wymagają grubszych krawędziaków
drewnianych: do 2,80 m — 8 * 6 albo
8><8 cm, do 3,20 m — 1 0 * 8 albo
10*10 cm.
Opierzenie ścianki zależnie od materiału
jest przybijane, przyśrubowywane lub
przyklejane. Przestrzeń między opierzeniami
wypełnia się watą szklaną lub
wełną mineralną, lub styropianem.
Ścianka działowa szklana składa się
z konstrukcji ramiak owej, do której wsta-
wiono szyby (szklenie na kit, na listwy
lub w profilach z tworzywa sztucznego).
Ramiaki profilowane rzadko wykonuje
się własnymi siłami, gdyż można
je kupić i samemu łączyć. Jak przy budowie
okien połączenia narożne muszą
być wykonane na zwidłowanie
kątowe; proste lub nawet
wzmocnione złącze na ucios nie wystarcza.
W ściankach o większej powierzchni
powstaje konieczność połączeń na krzyż,
które w przypadku ramiaków o skomplikowanym
profilu mogą spowodować
duzo kłopotów. Ścianki można
montować z pojedynczych ram, które
potem należy ześrubować ze sobą.
Szczególnie ważne jest, aby szyby wstawić
bez powodowania w nich naprężeń.